نیستان - صدای پای آب

إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ

إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ

نیستان - صدای پای آب إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ


 نثار شبهای خاموش مادرم

 

اهل کاشانم

روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم؛ خرده‌هوشی، سر سوزن ذوقی

مادری دارم بهتر از برگ درخت

دوستانی بهتر از آب روان

و خدایی که در این نزدیکی است

لای این شب‌بوها، پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب، روی قانون گیاه

من مسلمانم

قبله‌ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه، مُهرم نور

دشت سجادۀ من

من وضو با تپش پنجره‌ها می‌گیرم

در نمازم جریان دارد ماه، جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست

همه ذرات نمازم متبلور شده است




من نمازم را وقتی می‌خوانم

که اذانش را باد گفته باشد سر گلدستۀ سرو

من نمازم را پی تکبیرة‌الاحرام علف می‌خوانم

پی قد قامت موج

کعبه‌ام بر لب آب

کعبه‌ام زیر اقاقی‌هاست

کعبه‌ام مثل نسیم می‌رود باغ به باغ، می‌رود شهر به شهر

حجر‌الاسود من روشنی باغچه است

اهل کاشانم

پیشه‌ام نقاشی است

گاه‌گاهی قفسی می‌سازم با رنگ، می‌فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

دل تنهایی‌تان تازه شود

چه خیالی، چه خیالی، ... می‌دانم

پرده‌ام بی‌جان است

خوب می‌دانم حوضِ نقاشیِ من بی‌ماهی است

اهل کاشانم

نَسَبم شاید برسد

به گیاهی در هند، به سفالینه‌ای از خاک سِیَلْک

نسبم شاید به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد...


 


برچسب ها: سهراب سپهری، کاشان، شعر نو، ادبیات معاصر،

تاریخ : جمعه 17 شهریور 1396 | 10:03 ق.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات
نمایش نظرات 1 تا 30
.: Weblog Themes By Slide Skin:.