نیستان - مطالب ابر عرفان

إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ

إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ

نیستان - مطالب ابر عرفان إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ

و نپرسیم کجاییم
بو کنیم اطلسی تازۀ بیمارستان را
و نپرسیم که فوارۀ اقبال کجاست
و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است
و نپرسیم پدرهای پدرها چه نسیمی، چه شبی داشته‌اند
پشت‌سر نیست فضایی زنده
پشت‌سر مرغ نمی‌خواند
پشت‌سر باد نمی‌آید
پشت‌سر پنجرۀ سبز صنوبر بسته است
پشت‌سر روی همه فرفره‌ها خاک نشسته است
پشت‌سر خستگی تاریخ است
پشت‌سر خاطرۀ موج به ساحل، صدف سرد سکون می‌ریزد
لب دریا برویم
تور در آب بیندازیم
و بگیریم طراوت را از آب
ریگی از روی زمین برداریم
وزن بودن را احساس کنیم
بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم
(دیده‌ام گاهی در تب، ماه می‌آید پایین
می‌رسد دست به سقف ملکوت
دیده‌ام سهره بهتر می‌خواند
گاه زخمی که به پا داشته‌ام
زیر‌و‌بم‌های زمین را به من آموخته است
گاه در بستر بیماری من، حجم گل چند برابر شده است
و فزون‌تر شده است قطر نارنج، شعاع فانوس)
و نترسیم از مرگ
(مرگ پایان کبوتر نیست
مرگ وارونۀ یک زنجره نیست
مرگ در ذهن اقاقی جاری است
مرگ در آب‌و‌هوای خوش اندیشه نشیمن دارد
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می‌گوید
مرگ با خوشۀ انگور می‌آید به دهان
مرگ در حنجرۀ سرخ‌گلو می‌خواند
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است
مرگ گاهی ریحان می‌چیند
مرگ گاهی وُدکا می‌نوشد
گاه در سایه است، به ما می‌نگرد
و همه می دانیم
ریه‌های لذت، پر اکسیژن مرگ است)
در نبندیم به روی سخن زندۀ تقدیر که از پشت چپرهای صدا می‌شنویم
پرده را برداریم
بگذاریم که احساسْ هوایی بخورد
بگذاریم بلوغ زیر هر بوته که می‌خواهد، بیتوته کند
بگذاریم غریزه پی بازی برود
کفش‌ها را بکَند و به دنبال فصول از سر گل‌ها بپرد
بگذاریم که تنهایی آواز بخواند
چیز بنویسد
به خیابان برود
ساده باشیم
ساده باشیم، چه در باجۀ یک بانک، چه در زیر درخت
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم
پشت دانایی اردو بزنیم
دست در جذبۀ یک برگ بشوییم و سر خوان برویم
صبح‌ها وقتی خورشید در‌می‌آید، متولد بشویم
هیجان‌ها را پرواز دهیم
روی ادراک فضا، رنگ، صدا، پنجره، گُل نم بزنیم
آسمان را بنشانیم میان دو هجای هستی
ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم
نام را بازستانیم از ابر
از چنار، از پشه، از تابستان
روی پای تر باران به بلندیّ محبت برویم
در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم
کار ما شاید این است
که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم...

 سهراب سپهری

 کاشان، قریۀ چنار، تابستان ۱۳۴۳


برچسب ها: سپهری، سهراب، نقاش، شاعر، عرفان، شعر نو، کاشان،

تاریخ : جمعه 31 شهریور 1396 | 11:03 ق.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات

چترها را باید بست
زیر باران باید رفت
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد
با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید دید
عشق را زیر باران باید جست
زیر باران باید با زن خوابید
زیر باران باید بازی کرد
زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت
زندگی تر شدن پی‌در‌پی
زندگی آب‌تنی کردن در حوضچۀ اکنون است
رخت‌ها را بکَنیم
آب در یک‌قدمی است
روشنی را بچشیم
شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را
گرمی لانۀ لک‌لک را ادراک کنیم
روی قانون چمن پا نگذاریم
در موستان گره ذائقه را باز کنیم
و دهان را بگشاییم، اگر ماه در‌آمد
و نگوییم که شب چیز بدی است
و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ
و بیاریم سبد
ببریم این‌همه سرخ، این‌همه سبز
صبح‌ها نان و پنیرک بخوریم
و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام
و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت
و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی‌آید
و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست
و کتابی که در آن یاخته‌ها بی‌بُعدند
و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد
و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون
و بدانیم اگر کِرم نبود، زندگی چیزی کم داشت
و اگر خنج نبود، لطمه می‌خورد به قانون درخت
و اگر مرگ نبود، دست ما در پی چیزی می‌گشت
و بدانیم اگر نور نبود، منطق زندۀ پرواز دگرگون می‌شد
و بدانیم که پیش از مرجان، خلئی بود در اندیشۀ دریاها


برچسب ها: سهراب، سپهری، صدای پای آب، عرفان، خودشناسی، ادبیات معاصر، شعر نو،

تاریخ : پنجشنبه 30 شهریور 1396 | 11:02 ق.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات

من به سیبی خشنودم
و به بوییدن یک بوتۀ بابونه
من به یک آینه، یک بستگی پاک قناعت دارم
من نمی‌خندم اگر بادکنک می‌ترکد
و نمی‌خندم اگر فلسفه‌ای ماه را نصف کند
من صدای پر بلدرچین را می‌شناسم
رنگ‌های شکم هوبره را، اثر پای بز کوهی را
خوب می دانم ریواس کجا می‌روید
سار کِی می‌آید، کبک کِی می‌خواند، باز کی می‌میرد
ماه در خواب بیابان چیست
مرگ در ساقۀ خواهش
و تمشک لذت زیر دندان هم‌آغوشی
زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال‌و‌پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازۀ عشق
زندگی چیزی نیست که لب طاقچۀ عادت از یاد من و تو برود
زندگی جذبۀ دستی است که می‌چیند
زندگی نوبر انجیر سیاه که در دهان گس تابستان است
زندگی بُعد درخت است به چشم حشره
زندگی تجربۀ شب‌پره در تاریکی است
زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاری است که در خوابِ پلی می‌پیچد
زندگی دیدن یک باغچه از شیشۀ مسدود هواپیماست
خبر رفتن موشک به فضا
لمس تنهایی ماه، فکر بوییدن گل در کره‌ای دیگر
زندگی شستن یک بشقاب است
زندگی یافتن سکه ده‌شاهی در جوی خیابان است
زندگی مجذور آینه است
زندگی گل به‌توان ابدیت
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما
زندگی هندسۀ ساده و یکسان نفس‌هاست
هر کجا هستم، باشم
آسمان مال من است
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد
گاه اگر می‌رویند
قارچ‌های غربت؟
من نمی‌دانم
که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیچ‌کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لالۀ قرمز دارد
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید
واژه‌ها را باید شست
واژه باید خودِ باد، واژه باید خود باران باشد 


برچسب ها: سهراب سپهری، ادبیات، ادبیات معاصر، عرفان، عرفان هند، عرفان شرق، شعر نو،

تاریخ : چهارشنبه 29 شهریور 1396 | 11:07 ق.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات


پدرم پشت دو بار آمدن چلچله‌ها، پشت دو برف

پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی

پدرم پشت زمان‌ها مرده است

پدرم وقتی مرد، آسمان آبی بود

مادرم بی‌خبر از خواب پرید؛ خواهرم زیبا شد

پدرم وقتی مرد، پاسبان‌ها همه شاعر بودند

مرد بقال از من پرسید: چند من خربزه می‌خواهی؟

من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟

پدرم نقاشی می‌کرد

تار هم می‌ساخت، تار هم می‌زد

خط خوبی هم داشت

باغ ما در طرف سایۀ دانایی بود

باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه

باغ ما نقطۀ برخورد نگاه و قفس و آینه بود

باغ ما شاید قوسی از دایرۀ سبز سعادت بود

میوۀ کال خدا را آن روز می‌جویدم در خواب

آبْ بی‌فلسفه می‌خوردم

توتْ بی‌دانش می‌چیدم

تا اناری تَرَکی برمی‌داشت، دست فوارۀ خواهش می‌شد

تا چلویی می‌خواند، سینه از ذوق شنیدن می‌سوخت



گاه تنهایی صورتش را به پس پنجره می‌چسبانید

شوق می‌آمد، دست در گردن حس می‌انداخت

فکرْ بازی می‌کرد

زندگی چیزی بود مثل یک بارش عید، یک چنار پرسار

زندگی در آن وقت صفی از نور و عروسک بود

یک بغل آزادی بود

زندگی در آن وقت، حوض موسیقی بود

طفل پاورچین‌پاورچین دور شد کم‌کم در کوچۀ سنجاقک‌ها

بار خود را بستم. رفتم از شهر خیالات سبک بیرون

 دلم از غربت سنجاقک پر

من به مهمانی دنیا رفتم

من به دشت اندوه

من به باغ عرفان

من به ایوان چراغانی دانش رفتم

رفتم از پلۀ مذهب بالا

تا ته کوچه شک

تا هوای خنک استغنا

تا شب خیس محبت رفتم

من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق

رفتم، رفتم تا زن

تا چراغ لذت

تا سکوت خواهش

تا صدای پر تنهایی

 


برچسب ها: سهراب سپهری، کاشان، شعر، شعر نو، ادبیات، ادبیات معاصر، عرفان،

تاریخ : شنبه 18 شهریور 1396 | 11:20 ق.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات
به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست


به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح
تا دل مرده مگر زنده کنی کا
ین دم ازوست


نه فلک راست مسلم، نه ملک را حاصل
آن‌چه در سر سویدای بنی‌آدم ازوست


به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقی است
به ارادت ببرم درد که درمان هم ازوست


زخم خونینم اگر به نشود به باشد
خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم ازوست


غم و شادی برِ عارف چه تفاوت دارد؟
ساقیا باده بده، شادی آن کاین غم ازوست


پادشاهی و گدایی بر ما یکسان است
که برین در همه را پشت عبادت خم ازوست


سعدیا گر بکَند سیل فنا خانۀ عمر
دل قوی دار که بنیاد بقا محکم ازوست

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Khorram2.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Korram1.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Khorram3.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Khorram.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/play.png


برچسب ها: سعدی، غزل، شهرام ناظری، عرفان، عارف، خرم، عالم،

تاریخ : چهارشنبه 2 فروردین 1396 | 09:45 ق.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات

وه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم
کی ببینم مرا چنان‌که منم؟


گفتی اسرار در میان آور
کو میان اندر این میان که منم؟


کِی شود این روان من ساکن؟
این‌چنین ساکن روان که منم


بحر من غرقه گشت هم در خویش
بوالعجب بحر بی‌کران که منم!


این جهان و آن جهان مرا مطلب
کین دو گم شد در آن جهان که منم


فارغ از سودم و زیان چو عدم
طُرفه بی‌سود و بی‌زیان که منم


گفتم: ای جان! تو عین مایی، گفت:
عین چه بود در این عیان که منم؟


گفتم: آنی، بگفت‌: های! خموش
در زبان نامده‌ست آن‌که منم


گفتم اندر زبان چو درنامد
اینت گویای بی‌زبان که منم


می‌شدم در فنا چو مه بی‌پا
اینت بی‌پای پادوان که منم


بانگ آمد چه می‌دوی؟ بنگر
در چنین ظاهر نهان که منم


شمس تبریز را چو دیدم من
نادره بحر و گنج و کان که منم


http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Maziar2.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/play.png


برچسب ها: غزل، مولانا، مولوی، دیوان کبیر، دیوان شمس، عرفان، شعر کلاسیک،

تاریخ : دوشنبه 20 دی 1395 | 11:05 ب.ظ | نویسنده : میثم نصیری | نظرات
.: Weblog Themes By Slide Skin:.