تبلیغات
نیستان - مطالب ابر مولانا
ایران زیباست، برای همین گوناگونی‌ها، چه در اقلیم و چه در فرهنگ آن
 
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

 
 
نویسنده : میثم نصیری
تاریخ : پنجشنبه 31 فروردین 1396
نظرات

تیغ حلم از تیغ آهن تیزتر
بل ز صد لشکر ظفرانگیزتر

 

ای دریغا! لقمه‌ای دو خورده شد
جوشش فکرت از آن افسرده شد

 

گندمی خورشید آدم را کسوف
چون ذنب شعشاع بدری را خسوف

 

اینت لطف دل که از یک مشت گِل
ماه او چون می‌شود پروین‌گسِل


نان چو معنی بود خوردش سود بود
چون‌که صورت گشت، انگیزد جحود


همچو خار سبز کاشتر می‌خورد
زان خورش صد نفع و لذت می‌برد


چون‌که آن سبزیش رفت و خشک گشت
چون همان را می‌خورد اشتر ز دشت؟


می‌دراند کام و لنجش ای دریغ!
کان‌چنان ورد مربی گشت تیغ


نان چو معنی بود، بود آن خار سبز
چون‌که صورت شد، کنون خشک است و گبز


تو بدان عادت که او را پیش ازین
خورده بودی ای وجود نازنین!


بر همان بو می‌خوری این خشک را
بعدازآن کامیخت معنی با ثری


گشت خاک‌آمیز و خشک و گوشت‌بر
زان گیاه اکنون بپرهیز ای شتر!


سخت خاک‌آلود می‌آید سخُن
آبْ تیره شد، سر چه بند کن


تا خدایش باز صاف و خوش کند
او که تیره کرد هم صافش کند


صبر آرد آرزو را، نه شتاب
صبر کن والله اعلم بالصواب


از مثنوی معنوی


http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/KhakAlud.jpg


http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Dast.jpg


نویسنده : میثم نصیری
تاریخ : دوشنبه 30 اسفند 1395
نظرات
[http://www.aparat.com/v/f6ZrD]

نویسنده : میثم نصیری
تاریخ : پنجشنبه 5 اسفند 1395
نظرات

... جانب دیگر خَلِش آغاز کرد
باز قزوینی فغان را ساز کرد


کین سوم جانب چه اندام است نیز
گفت: این است اشکم شیر، ای عزیز!


گفت: تا اشکم نباشد شیر را
گشت افزون درد، کم زن زخم‌ها


خیره شد دلاک و پس، حیران بماند
تا به دیر، انگشت در دندان بماند


بر زمین زد سوزن از خشم اوستاد
گفت: در عالم کسی را این فتاد؟


شیر بی‌دم و سر و اشکم که دید؟
این‌چنین شیری خدا خود نافرید


ای برادر! صبر کن بر درد نیش
تا رهی از نیش نفس گبر خویش


http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Shegeft.jpg

کان گروهی که رهیدند از وجود
چرخ و مِهر و ماهشان آرد سجود


هر که مُرد اندر تن او نفس گبر
مر ورا فرمان برد خورشید و ابر


چون دلش آموخت شمع افروختن
آفتاب او را نیارد سوختن

 

چیست تعظیم خدا افراشتن؟
خویشتن را خوار و خاکی داشتن


چیست توحید خدا آموختن؟
خویشتن را پیش واحد سوختن


گر همی‌خواهی که بفروزی چو روز
هستی همچون شب خود را بسوز


هستیت در هست آن هستی‌نواز
همچو مس در کیمیا اندر گداز


در من‌و‌ما سخت کردستی دو دست
هست این جملۀ خرابی از دو هست


از مثنوی معنوی

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/asab.jpg


نویسنده : میثم نصیری
تاریخ : چهارشنبه 4 اسفند 1395
نظرات

این حکایت بشنو از صاحب‌بیان
در طریق و عادت قزوینیان


بر تن و دست و کَتِف‌ها بی‌گزند
از سر سوزن کبودی‌ها زنند


سوی دلاکی بشد قزوینیی
که کبودم زن، بکُن شیرینیی


گفت: چه صورت زنم؟ ای پهلوان!
گفت: برزن صورت شیر ژیان


طالعم شیرست، نقش شیر زن
جهد کن، رنگ کبودی سیر زن


گفت: بر چه موضعت صورت زنم؟
گفت: بر شانه‌گهم زن آن رقم


چون‌که او سوزن فرو بردن گرفت
درد آن در شانه‌گه مسکن گرفت


http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Tattoo.jpg

پهلوان در ناله آمد کای سنی!
مر مرا کشتی، چه صورت می‌زنی؟


گفت: آخر شیر فرمودی مرا
گفت: از چه عضو کردی ابتدا؟


گفت: از دُمگاه آغازیده‌ام
گفت: دم بگذار ای دو دیده‌ام!


از دم و دمگاه شیرم دَم گرفت
دُمگه او دَمگهم محکم گرفت


شیر بی‌دم باش گو ای شیرساز!
که دلم سستی گرفت از زخم گاز


جانب دیگر گرفت آن شخصْ زخم
بی‌محابا و مواسایی و رحم


بانگ کرد او کین چه اندام است ازو
گفت: این گوش است ای مرد نکو!


گفت: تا گوشش نباشد ای حکیم!
گوش را بگذار و کوته کن گلیم...

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Tattoo1.jpg


نویسنده : میثم نصیری
تاریخ : جمعه 22 بهمن 1395
نظرات

تلخی نکند شیرین‌ذقنم
خالی نکند از ِمی دهنم


عریان کندم هر صبحدمی
گوید که بیا، من جامه‌کنم


در خانه جهد، مهلت ندهد
او بس نکند، پس من چه کنم؟


از ساغر او گیج است سرم
از دیدن او جان است تنم


تنگ است بر او هر هفت فلک
چون می‌رود او در پیرهنم؟


از شیرۀ او من شیردلم
در عربده‌اش شیرین‌سخنم


می‌گفت که تو در چنگ منی
من ساختمت، چونت نزنم؟


من چنگ توام بر هر رگ من
تو زخمه زنی، من تن‌تننم


حاصل تو ز من دل برنکَنی
دل نیست مرا، من خود چه کنم؟


مولانا

 
http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Chaq.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/play.png


نویسنده : میثم نصیری
تاریخ : پنجشنبه 21 بهمن 1395
نظرات

آن یکی نحوی به کشتی در نشست
رو به کشتیبان نهاد آن خودپرست


گفت: هیچ از نحو خواندی؟ گفت: لا!
گفت: نیمِ عمر تو شد در فنا


دل‌شکسته گشت کشتیبان ز تاب
لیک آن دم کرد خامش از جواب


باد کشتی را به گردابی فکند
گفت کشتیبان بدان نحوی بلند:


هیچ دانی آشنا کردن؟ بگو
گفت: نی‌، ای خوش‌جواب خوبرو!


گفت: کل عمرت ای نحوی فناست
زان‌که کشتی غرق این گرداب‌هاست


محو می‌باید، نه نحو این‌جا، بدان
گر تو محوی، بی‌خطر در آب ران


آب دریا مرده را بر سر نهد
ور بود زنده ز دریا کی رهد؟


چون بمردی تو ز اوصاف بشر
بحر اسرارت نهد بر فرقِ سر


ای که خلقان را تو خر می‌خوانده‌ای!
این زمان چون خر برین یخ مانده‌ای


گر تو علامۀ زمانی در جهان
نک فنای این جهان بین وین زمان


مرد نحوی را از آن دردوختیم
تا شما را نحوِ محو آموختیم


فقهِ فقه و نحوِ نحو و صرفِ صرف
در کم‌آمد یابی ای یار شگرف!


آن سبوی آب، دانش‌های ماست
وان خلیفه دجله
ٔ علم خداست


ما سبوها پر به دجله می‌بریم
گرنه خر دانیم خود را، ما خریم


باری اعرابی بدان معذور بود
کو ز دجله غافل و بس دور بود


گر ز دجله باخبر بودی چو ما
او نبردی آن سبو را جا به جا


بلکه از دجله چو واقف آمدی
آن سبو را بر سر سنگی زدی

از مثنوی شریف

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Nahvi.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Nahvi3.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Nahvi1.jpg

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/511/1532260/Nahvi2.PNG

 


 
 
آقای روحانی! ضمن تبریک به شما برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری و آرزوی موفقیت در ادامه‌ی مسیر، اعلام می‌کنم که من زن می‌خوام

میثم نصیری